AD Economie

Published on August 30th, 2018 | by Irene van den Berg

0

‘Ik heb gesmeekt: zet ons niet op straat’

Eén op de tien Nederlandse kinderen leeft in armoede, meldt het Sociaal en Cultureel Planbureau. Maar volgens de Europese rekenaars van Eurostat is het nog veel erger: één op de zes Nederlandse kinderen gaat een zeer schamele jeugd tegemoet.

Het Rotterdamse gezin Henriquez, met drie kinderen, geeft bij hoge uitzondering een inkijkje in de hemelschreiende woon- en leefsituatie. Moeder Kim, die met haar koters zelfs letterlijk op straat werd gezet, vertelt hoe ontwrichtend armoede kan zijn voor een kinderleven. En hoe instanties wegkijken.

Parel Henriquez werd deze zomer 9 jaar. ,,Ik heb een taartje voor haar kunnen kopen uit de diepvries. Ze mocht de kaarsjes uitblazen en we hebben gezongen. Dat was het. Geen kinderfeestje, geen cadeautjes. Het geld is er gewoonweg niet”, vertelt Kim. Toch had het meisje een veel fijnere verjaardag dan het jaar daarvoor. Toen Parel 8 werd, had het gezin geen huis. Moeder Kim, vader David en de drie kinderen waren door de Rotterdamse woningcorporatie Woonbron op straat gezet vanwege een huurschuld.

Rond die tijd mailde Kim een noodkreet naar deze krant. ,,Wij zijn als gezin alles kwijt. Onze woning, ons sociale netwerk, meubels, kleding en ons leven. Niemand wil of kan ons helpen. Ik wil vaak niet meer leven. Ik vecht voor mijn kinderen, maar ik zie het somber in.” Om vervolgens van de radar te verdwijnen. Een jaar later hebben we alsnog een gesprek met haar, vanuit haar eigen huiskamer. Kim: ,,Het goede nieuws is dat we weer een huis hebben, maar verder is onze situatie nog altijd uitzichtloos.”

Zo heeft ze op de dag van dit interview een acuut probleem. De bewindvoerder heeft geen leefgeld overgemaakt en dus is er geen geld om te eten. En ook is de huur niet overgemaakt. ,,Ik ben alweer de hele dag aan het bellen hoe dit heeft kunnen gebeuren. Maar daarmee heb ik vanavond nog geen maaltijd op tafel staan.” De enige optie die ze heeft, is om weer bij haar ouders aan te kloppen, die beiden van de AOW leven. ,,Al onze vrienden zijn we kwijtgeraakt. Die krijgen er genoeg van als je nooit geld hebt om ergens mee naartoe te gaan.”

Depressie
De geldproblemen van het gezin beginnen in 2006. Als Kim van een doodgeboren dochtertje bevalt, raakt ze in een depressie. ,,Ik maakte de post niet meer open en ging dingen via internet bestellen. Daarna probeerde ik het ene gat met het andere te vullen.” Kim wil hun schulden echter niet afschuiven op die situatie. ,,Ik ben zelf verantwoordelijk voor de schulden en ik wil ze het liefst tot de laatste cent toe afbetalen.” Op dit moment heeft het gezin zo’n 80.000 euro schuld.

Het gezin Henriquez gaat op zoek naar hulp, maar krijgt nergens de juiste bijstand. ,,Ik wilde hulp met het afbetalen van mijn schulden. Maar elke keer moesten we ons weer door een andere procedure heen worstelen. Het Wijkteam zou ons bijvoorbeeld helpen, maar wilde eerst de ‘harmonie in het gezin’ onderzoeken. Twee medewerkers kwamen wekelijks langs om te praten. Het leek erop dat ze vooral kwamen om kritiek te leveren. Zo hadden wij twee parkieten en dan zeiden ze: ‘Ja, maar je hebt ook vogels, dat kost allemaal geld’.”

Ellende
De financiële ellende barst pas echt los als het gezin onder schuldenbewind komt. Mensen met problematische schulden kunnen via de rechter bewind aanvragen. De bewindvoerder beheert dan het vermogen en neemt de financiële beslissingen. ,,Ons werd uitgelegd dat je dan weer rust krijgt, maar het tegenovergestelde was waar”, vertelt Kim. De bewindvoerder maakt er volgens haar een rotzooi van. En laat een jaar lang na om de huur over te maken. ,,We hebben een advocaat ingeschakeld om dat op te lossen, maar niets hielp.” Op 23 mei 2017 moeten ze de sleutels van hun huurwoning inleveren.

De enige plek waar ze nog naartoe kunnen, is het flatje van de moeder van Kim, met twee slaapkamers. Kim en David slapen vanaf dat moment met hun drie kinderen Ziggy, Parel en Sapphira in een kamer van 6 vierkante meter. ,,De kinderen konden geen vriendjes meer mee naar huis nemen. En mijn zoon, die net was begonnen met de middelbare school, had geen plek om zijn huiswerk te maken.” Ze maakt zich veel zorgen om haar kinderen. ,,Zij zijn uiteindelijk de dupe van dit alles. Ik ben bang dat ik mijn kinderen hun jeugd heb afgepakt.”

Is de woningbouwvereniging dan niet gevoelig voor de situatie van de kinderen? ,,We hebben over een lange periode diverse pogingen gedaan om samen met verschillende hulpverlenende instanties tot een oplossing te komen. Dit is niet gelukt, waardoor de huurachterstand is blijven oplopen. Daarna hebben wij de zaak voorgelegd aan de rechter”, luidt de schriftelijke reactie van Woonbron. Bij navraag geeft Woonbron toe dat de kinderen de dupe zijn van de situatie, terwijl zij er niets aan kunnen doen. ,,Het lastige is: wij hebben 50.000 woningen, waarvan een groot deel is verhuurd aan gezinnen. Als die hun huur niet betalen, zullen we toch actie moeten ondernemen”, zegt woordvoerder Hans Böse.

De woordvoerder geeft aan dat hij weinig over de specifieke zaak van het gezin Henriquez kan zeggen, maar dat in het algemeen geldt dat mensen die wíllen betalen, niet uit hun woning worden gezet. Kim maakt zich boos over die uitspraak. ,,Ik lees dat wel vaker in de media. Maar die praatjes kloppen niet met de werkelijkheid. Wij stonden al een jaar onder schuldenbewind, waaruit blijkt dat we onze zaken op orde wilden brengen. En ik heb de rechter gesmeekt om ons niet op straat te zetten.”

Het gezin Henriquez woont uiteindelijk een halfjaar bij de moeder van Kim. Eind 2017 weten ze via via een flatje in Dordrecht te bemachtigen. ,,Ik ben de verhuurder zo dankbaar dat hij het aandurft. Hij kent onze geschiedenis.”

Verdrietig
Hoewel de kinderen blij zijn dat ze weer een eigen kamer hebben, hakt de verhuizing naar Dordrecht er ook in. ,,Toen we bij mijn moeder woonden, konden mijn dochters nog naar hun oude basisschool. Dat gaat nu niet meer. Vooral mijn jongste dochter Sapphira (7) is daar nog steeds heel verdrietig over. Ze mist haar oude vriendjes en vriendinnetjes. Af en toe vraagt ze of ik samen met haar langs haar oude school wil rijden.”

Een paar dagen na het interview stuurt Kim een mailtje. ,,Inmiddels heb ik weer geen bewindvoerder. Ze heeft ontslag genomen. Wij wachten nu op een nieuwe contactpersoon. En dan begint alles weer van voren af aan.” Toch wil ze positief afsluiten. ,,Ik geloof dat er nog mooie tijden zullen komen voor mij en mijn gezin.” Hopelijk voordat Ziggy, Parel en Sapphira volwassen zijn.

De gemeente Rotterdam kon uit privacy-overwegingen geen commentaar geven op de specifieke situatie van het gezin Henriquez.

Verdrag Kinderrechten
Ieder kind heeft recht op basisvoorzieningen om veilig en gezond te kunnen opgroeien, zoals onderdak, kleding en voldoende eten en drinken. Dat staat in het Kinderrechtenverdrag van de Verenigde Naties, dat ook door Nederland is ondertekend. Dit is in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de ouders. Maar de overheid moet wel helpen als het ze niet lukt.

Het percentage kinderen dat in armoede opgroeit, is al jaren min of meer constant. Het risico op armoede is het grootst bij kinderen uit eenoudergezinnen en gezinnen van niet-westerse afkomst. Armoede heeft een grote impact op kinderen. Niet alleen omdat materiële zaken ontbreken, maar vooral omdat ze niet kunnen meedoen. Dit kan leiden tot stress, sociale uitsluiting, slechtere schoolprestaties en probleemgedrag. Armoede wordt hierdoor vaak van generatie op generatie doorgegeven.

‘Ik heb gesmeekt, zet ons niet op straat’

Tags: , ,


About the Author

Journalist en columnist, gespecialiseerd in financiële psychologie. We maken vaak irrationele keuzes als het op onze portemonnee aankomt. Irene zoekt uit waarom.



Comments are closed.

Back to Top ↑